سلام !

بابت تاخیر واقعا شرمنده. این چند وقت واقعا درگیر بودم.

این چند مدت در حال انجام کارهای شرکت بودم چون مشغول افتتاح بخش سخت‌افزار شرکتی بودم که برادرم و یکی از دوستان، دو سال پیش راه اندازی کرده بودند. 

در این شرکت که در بخش نرم افزار واقعا کارهای قابل توجهی ارائه داده بود, فقدان بخش سخت افزار واقعا مشهود بود که با کمی فراغ بالی که من پیدا کردم و این که چند مدتی بود در منزل کار می کردم, قرار شد که این مسئولیت به عهده‌ی من باشد.

آدرس: کرمانشاه، ۲۲ بهمن، بالاتر از چهار راه سيمتری دوم، ساختمان تجاری-اداری زاگرس طبقه‌ی سوم واحد دوازده،شرکت ايده‌های مشرق زمين

تلفکس : ۸۳۷۲۹۴۹-۰۸۳۱                                             

خلاصه اگر سیستم خواستید از این به بعد در خدمتم و تخفیف‌های ویژه‌ای هم قرار شده که به وبلاگ‌نویسان و همینطور به اعضای کانون فن‌آوری پارسه بدهیم.

خوب برسیم به شعر امروز که از شعر‌ها و آهنگ‌های مورد علاقه‌ی من است یعنی آهنگ «سالا های سالا»ی رزازی آهنگی که گاه تاثیر شگرفی بر انسان می‌گذارد . البته این شعر هم به کردی کلهری نیست و اگر احتمالا مشکلی در ترجمه یا اصل شعر دیدید ممنون می‌شوم به من خبر بدهید.

سالا های سالایه ئه‌وین داری توم

                                                  تو خوت ده‌ی‌زانی قه‌رضه داری توم

سابه‌ست بو ره‌غیب شین و فریاد که‌م

                                                  جاریکیش دوستی, ئی قه‌دیمی یاره که‌م

ئی مانگ من و تو هه‌ر دو هاو ده‌ردیم

                                                   هه‌ر دو گرفتار یک ئاه سه‌ردیم

تو ویل و ره‌نگ زه‌رد به ئاسمانه‌وه

                                                    منیش ده‌ر به ده‌ر به شارانه‌وه

عه‌زیز گوو مه‌ده به‌قسه‌ی ئه‌م و ئه‌و

                                                    روژی رووناکم لیم مه‌که به شو

تو خوت ده‌ی زانی من بی تو چونم

                                                     وه‌ک کوره‌ی ئاگر ها له ده‌رونم

هیچ خوشیم نادیم, به روی زه‌مانه

                                                    بوم به نیشانه بو تیر و تانه                                                                                                      

معنی:

سال‌های سال است که آرزومند تو هستم

                                                    تو خودت می‌دانی که بدهکار تو هستم

تا کی به خاطر رغیب شیون و فریاد کنم

                                                     یک بار هم به دوست توجه کن ای یار قدیمی من

ای ماه من و تو هر دو هم دردیم

                                                     هر دو گرفتار یک آه سردیم

تو ویلان و روی زرد در آسمانی

                                                     من هم در به در شهرهایم

عزیز به حرف این و آن توجه نکن

                                                     روز روشنم را به شب تار تبدیل نکن

تو خودت می‌دانی من بدون تو چگونه‌ام

                                                      انگار یک کوره‌ی آتش در درونم است

در این زمانه هیچ خوشی ندیدم

                                                     تنها تبدیل شدم به نشانه ای برای تیر طعنه‌ی دیگران

                                                    

 

یکشنبه ۳٠ امرداد ۱۳۸٤ساعت ۱:٥٩ ‎ب.ظ توسط ایلیا نظرات ()
تگ ها: