سلام؛
مدتها بود که منتظر فرصتی بودم تا شروع به وبلاگ نويسی کنم و جالب ترين موضوعی که به ذهنم میرسيد وبلاگی بود دربارهی معرفی فرهنگ و ادبيات غنی و پربار قوم کرد که متاسفانه مدتهاست به دلايل مختلف بسيار مظلوم واقع شده که دليل عمدهی آن به نظر من کوتاهی خود ما و غرض ورزیهای ديگران است که باعث شده اين فرهنگ کهن که از کهن ترين فرهنگهای ايرانيست کم کم به دست فراموشی سپرده شود و شايد اين وبلاگ قدمی ناچيز در راه حفظ اين فرهنگ کهن و پربار باشد .
و اولين قدم را با شعری شروع میکنم که خواننده بسيار خوب کرمانشاهی يعنی مرحوم حشمت الله لرنژاد دربارهی شهر زيبای کرماشاه خوانده است .
کرماشان کرماشان شاری محبت نيشان
ولا له پيره شارانی تو وه ناو ايران
قضا له ليد دور بودن بمينی سوز و جوان
ئهر گورانی چرم ئامان له باخ سهراو
ولا باربد له ناو طاق طاق وهسان دی جواو
ولا نکيسا ئوشد آفرين بی حساو
ههر له بان پراو کوی بيستون دياره
ولا فرهاد له پژارهی شيرين شو بيداره
کرماشان کرماشان شاری محبت نيشان
له ههر هوز و ههر حالی له يهک جور قوم و خويشان
ههر ئوشن جام جم ها ناو سهراو نيلوفهر
خوزاو سيل بکردياين دنگ و باث ئاخر سهر
تا بزانستيای کی بودن له روژ مهحشهر
ار هو هو هو بکم ئامان له کويه گهی شاهو
ولا دهنگ حقا حق تيدن له بان دالاهو
کرماشان کرماشان خاکت توتيای چاوم
له تو بهرز و سهرز بهرزه ههم نيشان و ههم ناوم
له ويرم نيه چود يادت له بيداری و خاوم
« کيخسرو پورناظری »
