سلام؛

اول اینکه ممنون از الطافتان در مورد شعر من در قسمت قبلی ، ولی ای کاش بیشتر به ایرادات آن می‌پرداختید تا آن‌ها را رفع کنم .

و دوم هم شعری از «حه‌ریق» :

ئة‌ی ره‌فیقانی ته‌ریقه‌ت دة‌ردی عیشق چاره‌ که‌ن

                                    یا به‌جاری بمکوژن ، جه‌رگم به خه‌نجه‌ر پاره که‌ن

روژی جه‌ژنه چاوه‌کانم مه‌وسمی ئازادی‌یه

                                    بو به‌لا گه‌ردانی بالات قوچی قوربانم وه‌ره

سه‌د حه‌کیم هات و عیلاجی ئه‌م به‌رینه‌ی قه‌ت نه‌کرد

                                    تو عیلاجی زامه‌که‌م که زوو به‌ لوقمانم وه‌ره

چاوه‌که‌م بو رووی فیراقت ه‌ندی جه‌رگم بو که‌باب

                                    هه‌ر که‌سی هات و وتی من عاشقم بروا مه‌که

من کِ سوتانم نه‌دیوه مه‌نعی گریانم مه‌که

                                    عاشقی رووتم به قوربان تیره بارانم مه‌که

سه‌د حه‌کیم هات و عیلاجی ئه‌م برینه‌ی قه‌ت نه‌کرد

                                    تو عیلاجی ده‌رده‌که‌م که‌ زوو ، به‌قوربانم وه‌ره

**************************************************

معنی :

ای رفیقان اهل طریقت برای درد عشق من چاره‌ای پیدا کنید

                               یا به جا‌ی آن مرا بکشید و جگر مرا پاره کنید

روز جشن و موسم آزادی است

                                برای رفع بلای تو قوچ قربانی هستم ، بیا

صد حکیم آمد ولی علاجش آن زخم ( معنی اصلی بریدگی‌ است )را درمان نکرد

                                بیا و مانند لقمان تو زخم مرا درمان کن

ای چشم من به خاطر غم دوریت جگرم کباب است

                                هر کس آمد و گفت عاشق است باور نکن

تو که سوختن مرا ندیده‌ای مرا از گریه منع نکن

                                قربان تو ‌؛ عاشق رویت هستم ، مرا تیر باران نکن

صد حکیم آمد ولی علاجش زخم مرا درمان نکرد

                                تو درد مرا درمان کن به قربانت بروم ، بیا