سلام ؛

با عرض معذرت به خاطر تأخیر

دو ، سه هفته‌ی گذشته از سخت‌ترین روزهای زندگی من بود

روزهایی که با انتظاری عذاب آور همراه بود ؛ روزهایی که چون منتظر خبر بدی هستی ، با هر زنگ تلفن تمام بدنت به لرزه در میاد و با شنیدن صدای کسی که از ماجرا بی‌خبره یا کسی که فقط می‌خواد احوال بپرسه کمی آرام میشی ؛ انتظاری که متاسفانه آخرش همون خبر بد بود ؛ خبر رفتن یکی از نزدیک‌ترین بستگانت یعنی داییت ؛ دایی‌ای که فقط برات دایی کوچک نبود بلکه یه دوست و رفیق بزرگتر بود .

من که امیدوارم هیچ‌کس حتی دشمنم هم این روز‌ها رو نبینه یا به قول کرمانشاهی : وه ریوار گورگ بیاوان ناید ( یعنی : حتی به رهگذر گرگ بیابان هم نیاد ) ؛

خلاصه اینکه دایی ما هم که همش 38 سالش بود هم رفت ؛ بعضی وقت‌ها که فکر می‌کنم اینجور آدم‌هایی که هیچ آزار و اذیتی برای بقیه نداشتن چرا باید اینقدر زود برن ، به این نتیجه می‌رسم که شاید اینها رفتن تا کمتر عذاب بکشن ؛ تا کمتر نامردی این دنیا رو ببینن ؛ یکی از دوستان می‌گفت: «هر چی فکر می‌کنم نمی‌فهمم ماها چرا ماندیم ؛ تا این همه مصیبت ببینیم ؟ تا هر روز داغ یه عزیز رو ببینیم ؟» من که جوابی ندارم ؛

این بار می‌خوام شعری رو که روز شنیدن خبر فوت داییم گفتم بنویسم ؛ گفتن این شعر تنها چیزی بود که توی اون لحظات سخت بهم آرامش می‌داد ؛

 

خالوی عه‌زیزم ، ساکت خه‌فتیه

                       بینی ناو دلی چه‌ گوزه‌شتیه

دیده‌ی راسه‌گه‌م ، هه‌لس باوانم

                       دونیا به‌عد از تو ، جی مه‌نین نیه

فه‌له‌ک خراو بید ! دودماند وه باد !

                       ده‌س تو چه‌ن گول وه‌ی باغ چنیه

هه‌ر گولی وه‌ی باغ خوه‌ش ره‌نگ و بو بی

                       زو په‌ر په‌ر کردی ، ره‌سمد یه بیه

چه‌نی نازاران تو بی باوگ کردی

                       زولمد چه‌ن دالگ داغدار کردیه ؟

مه‌ردم هاوارم ئه‌ره‌ی کی بوه‌م ؟

                       فه‌له‌ک گولچین کرد هه‌ر گولی دیه

کاش «هومه‌ت» مردی ئو روژ سیا

                       خه‌وه‌ر هاوردن خالود مردیه

**************************************************

معنی :

دایی عزیزم ساکت خوابیده است

                     (کاش می‌شد فهمید) در دلش چه گذشته

ای چشم راست من ، بلند شو ، امید من

                     دنیا بعد از تو جای ماندن نیست

فلک خراب شوی ، دودماند بر باد

                     دست تو چند گل از این باغ چیده

هر گلی در این باغ خوش رنگ و بو بود

                     زود پر پرش کردی ، رسمت این بوده

چقدر نازدارن را تو بی پدر کردی

                     ظلم تو چند مادر را داغدار کرده است ؟

مردم !‌ دادم را برای کی ببرم

                      فلک گلچین می‌کند ، هر گلی را که می‌بیند

ای کاش «هومت» آن روز سیاه مرده بود

                      که خبر آوردند : داییت مرده

چهارشنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳۸۳ساعت ۸:٠٥ ‎ب.ظ توسط ایلیا نظرات ()
تگ ها: